திரிசங்கு: விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் நடுவே தொங்கிய அரசன்
சத்தியவிரதன் என்ற அரசன் உயிருடன், இந்த உடலோடேயே சொர்க்கம் புக விரும்பினான். குருவான வசிட்டர் மறுத்தார், குருவின் மகன்கள் சபித்தார்கள், விசுவாமித்திரர் நூற்றாண்டுகளாய்ச் சேர்த்த தவத்தையே எரித்து வானின் கதவைத் திறக்க முயன்றார். இந்திரன் அவனைத் தலைகீழாய் வீசினான், விழுந்தவனை முனிவர் நடுவானிலேயே நிறுத்தினார், அவன் இன்றும் தலை கீழாக இரு உலகங்களுக்கும் நடுவே தொங்கிக்கொண்டிருக்கிறான்.
மதிப்பாய்வு செய்தவர் Vidhata Editorial Desk · புதுப்பிக்கப்பட்டது
In this story
சூரிய குலத்து அரசன்
அயோத்தியில் ராமன் பிறப்பதற்கு வெகு காலம் முன்பு, அங்கே இட்சுவாகு குலத்து அரசன் ஒருவன் ஆண்டு வந்தான், பெயர் சத்தியவிரதன். குல வரலாறுகள் அவனை நல்ல அரசன் என்றே நினைவில் வைத்திருக்கின்றன. மழை பருவம் தவறாமல் பெய்தது, கோசல நாட்டில் யாரும் அச்சத்தோடு உறங்கச் செல்லவில்லை. அவனுடைய உலகம் எந்த அளவுகோலால் அளந்தாலும், அறம் காத்த அரசர்களுக்குக் காத்திருக்கும் சொர்க்கத்தை அவன் ஏற்கெனவே சம்பாதித்துவிட்டிருந்தான்.
ஆனால் நிறைவான வாழ்வின் நடுவில் ஒரு எண்ணம் அவனைப் பிடித்துக்கொண்டது, விடவே இல்லை. சாத்திரங்கள் சொல்லும் சொர்க்கம் ஆன்மாவுக்கு உரியது. உடல் சிதையிலேயே கிடக்கும், மேலுலகம் புகுபவன் தான் தொட முடிந்த அனைத்தையும் விட்டுவிட்டே போகிறான். சத்தியவிரதனுக்கு அந்தச் சொர்க்கம் வேண்டாம். இருக்கிறபடியே மேலே போக வேண்டும், இதே உடலோடு, தன் அரசவைக்குள் நடந்து செல்வது போலவே தேவர்களின் நாட்டுக்குள்ளும் நடந்து செல்ல வேண்டும்.
எனவே குலம் தோன்றிய நாள் முதல் தன் வீட்டின் புரோகிதராய் இருந்த வசிட்டரிடம் சென்று, உயிரோடு தன்னை மேலே சேர்க்கும் வேள்வி ஒன்றைக் கேட்டான்.
வசிட்டருக்கு யோசிக்க வேண்டியதே இல்லை. "இது நடக்காது," என்றார். நடக்கக்கூடாது என்று அல்ல. நடக்கவே முடியாது என்று. வேள்விகள் சதையைச் சுமப்பதில்லை, இதுவரை இயற்றப்பட்ட எந்த மந்திரமும் உயிருள்ள உடலை அந்த எல்லையைத் தாண்டி நடத்திச் செல்லாது. நினைத்தால் ஏறத்தாழ எதையும் செய்யவல்ல வசிட்டரின் வாயிலிருந்து வந்த அந்த மறுப்பே இறுதியானது.
நூறு மகன்களின் சாபம்
பொறுமையுள்ளவன் அத்துடன் நின்றிருப்பான். சத்தியவிரதன் தெற்கு நோக்கிச் சென்றான், வசிட்டரின் நூறு மகன்கள் தம் ஆசிரமத்தில் வேள்வித் தீ வளர்த்துக்கொண்டிருந்த இடத்துக்கு, அவர்களின் தந்தை மறுத்த வேள்வியை அவர்களே செய்யுமாறு கேட்டான்.
அவன் உண்மையில் என்ன கேட்டான் என்று பாருங்கள். மகன்கள் தந்தையை மீற வேண்டும், மாணவர்கள் குருவை மறுதலிக்க வேண்டும், அதுவும் குரு ஏற்கெனவே பதில் சொல்லிவிட்ட கேள்வியில். மகன்கள் கொதித்தார்கள். "வேர் உன்னை மறுத்துவிட்டது," என்றார்கள், "கிளைகளிடம் கேட்க வந்தாயா?" அவன் விடாமல் நின்றபோது, தன் ஆசையின் சூட்டில், சரி என்று சொல்லும் வேறு புரோகிதர் எங்காவது கிடைக்காமலா போவார் என்று சொன்னபோது, அவர்கள் சபித்தார்கள். தன் குருவை அவமதித்தவன் சண்டாளனாய் வாழட்டும், பிணங்களைச் சுமக்கும் தீண்டத்தகாதவனாய்.
விடிவதற்குள் சாபம் தன் வேலையை முடித்திருந்தது. உடல் நிறம் கறுத்தது, அரச உடைகள் கரடுமுரடான கந்தல்களாயின, பொன் இருந்த இடத்தில் இரும்பு தொங்கியது. அவனுடைய சொந்த வாயில்களிலேயே காவலர்கள் அவனைத் தடுத்தார்கள், அமைச்சர்கள் அவன் ஊடாகப் பார்த்தார்கள். அவன் ஆண்ட நகரம் கதவு போல மூடிக்கொண்டது. அவன் தனியாக அதிலிருந்து வெளியே நடந்தான்.
புராணங்கள் தொடக்கத்தை வேறு விதமாய்ச் சொல்கின்றன
இக்கதை மிக விரிவாகக் கிடைக்கும் வால்மீகி ராமாயணத்தின் பாலகாண்டம், அரசனை முதல் வரியிலிருந்தே திரிசங்கு என்றே அழைக்கிறது, பெயரின் பொருளைச் சொல்ல எங்கும் நிற்பதில்லை. புராணங்கள் முந்தைய அத்தியாயங்களை நிரப்புகின்றன, எல்லாம் ஒரே மாதிரி நிரப்புவதில்லை. விஷ்ணு புராணத்திலும் ஹரிவம்சத்திலும், சத்தியவிரதன் இளவரசனாய் இருக்கும்போதே பிறனொருவனின் மணப்பெண்ணைக் கவர்ந்ததற்காக நாடு கடத்தப்பட்டான், அதன் பின் வந்த பன்னிரண்டு ஆண்டுப் பஞ்சத்தில், முனிவர் வெகு தொலைவில் தவத்தில் மூழ்கியிருக்க, விசுவாமித்திரரின் மனைவியையும் பிள்ளைகளையும் உணவளித்துக் காப்பாற்றினான். அங்கே திரிசங்கு என்ற பெயர் ஒரு குற்றச்சாட்டு, மூன்று களங்கங்களின் மனிதன்: தந்தையை மீறினான், குருவை வருத்தினான், பசியின் மிகக் கொடிய நாட்களில் குருவின் பசுவையே வெட்டினான். எந்தக் கதைப்பாடு உண்மை என்பதை மரபு ஒருபோதும் தீர்த்துவைக்கவில்லை, இங்கே தீர்க்கவும் தேவையில்லை. இரண்டையும் கண்முன் வையுங்கள், இரும்பு அணிந்த சாபமுற்ற அரசன் வழிகளில் அலைகிறான், அவன் பின்னே எங்கோ நிற்கிறது அந்தக் கடன், பெருஞ்செருக்குள்ள முனிவர் ஒருவர் ஒருபோதும் திருப்பிச் செலுத்தாத கடன்.
விசுவாமித்திரர் பொறுப்பேற்றார்
விசுவாமித்திரரும் ஒரு காலத்தில் அரசரே. ஆண்டுகளுக்கு முன், படையுடன் வசிட்டரின் ஆசிரமத்தைக் கடந்து சென்றபோது, முனிவரின் காமதேனுவின் மேல் கண் வைத்தார், ஒரு அந்தணரின் தண்டத்தின் ஒளியால் தன் படை முழுவதும் சிதறுவதைக் கண்டார். அன்றே புரிந்துகொண்டார், க்ஷத்திரிய வலிமைக்கு ஒரு கூரை உண்டு, அந்தண வலிமைக்கு இல்லை என்று, பிறப்பு தராததைத் தவத்தால் சம்பாதிக்க அரசாட்சியைத் துறந்தார். நூற்றாண்டுகள் எரிந்தார். அந்த நூற்றாண்டுகள் முழுவதும் வசிட்டருடனான பகை சாம்பலுக்கடியில் கனன்றுகொண்டே இருந்தது.
அவர் கண்முன் சண்டாளக் கந்தலில் திரிசங்கு வந்து நின்று, நடந்ததெல்லாம் சொன்னான்.
கருணை அவரை அசைத்தது என்கிறார்கள் சில கதைசொல்லிகள். பஞ்ச காலத்துப் பழைய கடன் என்கின்றன புராணங்கள். இவ்விரண்டுக்கும் அடியில் மூன்றாவது ஒன்று இருந்தது, அதைக் காட்டுமளவுக்கு கதை நேர்மையானது: இது நடக்காது என்று சொன்னவர் வசிட்டர்.
"என்னுடன் இரு," என்றார் விசுவாமித்திரர். "வேள்வியை நானே நடத்துகிறேன். சண்டாளனோ இல்லையோ, இதே உடலோடு நீ சொர்க்கம் ஏறுவாய்."
எல்லாச் சாலைகளின் முனிவர்களுக்கும் அழைப்பு அனுப்பினார். பெரும்பாலோர் வந்தனர், விசுவாமித்திரரை மறுத்தால் என்ன ஆகும் என்று எல்லாருக்கும் தெரியும். வசிட்டரின் மகன்கள் இகழ்ச்சியோடு மறுத்தார்கள், வேள்வி வேட்பவன் சாதிக்குப் புறம்பானவன், நடத்துபவர் பிறப்பால் க்ஷத்திரியர், இது என்ன வேள்வி என்று ஏளனம் செய்தார்கள். அவர்களின் சொற்கள் திரும்பி வந்து சேர்ந்ததும், விசுவாமித்திரரின் சினம் காய்ந்த புல்லில் தீ போலப் பரவியது, அவர்களைச் சாம்பலாகுமாறும், எழுநூறு பிறவிகள் நாய் இறைச்சி உண்போரிடையே பிறக்குமாறும் சபித்தார். கதை இதிலிருந்து கண்ணை விலக்கவில்லை, நாமும் விலக்க வேண்டாம். சாபமுற்ற ஒரு அரசன் மேல் இரக்கம் கொண்ட அதே மனிதர், ஒரே மூச்சில் நூறு பேரைச் சபித்தார்.
வேள்வி எழுந்தது. அவிகள் சொரியப்பட்டன. தேவர்கள் தத்தம் பங்கை ஏற்க அழைக்கப்பட்டார்கள், எந்தத் தேவனும் வரவில்லை. தீ உண்டுகொண்டே போனது, பதிலுக்கு எதுவும் தரவில்லை. முனிவர்களின் அவை ஒரு வேள்வி தோற்பதைப் பார்த்து நின்றது, தோற்ற வேள்வி அதை நடத்தியவனையே விழுங்கும்.
விசுவாமித்திரர் ஸ்ருவத்தை உயர்த்தி, விதிமுறையை ஒதுக்கி வைத்தார். "அரசே," என்றார், "இத்தனை நூற்றாண்டுகளில் தவத்தால் நான் சம்பாதித்தது எதுவோ, அதை இப்போதே செலவிடுகிறேன். எழு."
அவை முழுவதும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, தன் உடலோடேயே, திரிசங்கு மேலே எழுந்தான்.
வாயிலிலிருந்து தலைகீழாய்
விடுபட்ட அம்பு போல மேலே சென்றான். பறவைகளைக் கடந்து, மேகங்களின் நாட்டைக் கடந்து, தேவர்களின் உலகங்கள் தொடங்கும் இடம் வரை. வாசற்படியில் இந்திரன் நின்றிருந்தான்.
"திரிசங்கு," என்றான் தேவர்களின் அரசன், "இங்கே உனக்கு வீடு இல்லை. உன் மேல் உன் குருவின் மகன்களின் சாபம் இருக்கிறது. விழு, தலைகீழாய் விழு."
அவன் விழுந்தான். இப்போதுதான் எதன் வழியாக மேலே சென்றானோ அதன் வழியாகவே கீழே, ஒரே ஒரு பெயரைக் கத்திக்கொண்டு. "விசுவாமித்திரரே! என்னைக் காப்பாற்றுங்கள்!"
அணைந்துகொண்டிருந்த தீயிலிருந்து முனிவர் கண்ணை உயர்த்தினார், முடிவெடுக்க ஒரு மூச்சு கூட எடுத்துக்கொள்ளவில்லை. "நில்," என்று கூவினார். "இருக்கும் இடத்திலேயே நில்." வீழ்ச்சி நின்றது. திரிசங்கு நடுவானில் தொங்கினான், தலை மண்ணை நோக்கி, கால்கள் தன்னைத் திருப்பி அடித்த சொர்க்கத்தை நோக்கி, ஒற்றைச் சொல்லின் மேல் நிறுத்தப்பட்டு.
பிறகு விசுவாமித்திரரின் சினம் அதன் முழு உருவை அடைந்தது. இந்திரனின் சொர்க்கம் தன் அடைக்கலம் புகுந்தவனை ஏற்காதென்றால், தான் இன்னொன்றைக் கட்டுவார். அங்கேயே தென் வானில் புதிய விண்மீன்களைப் படைக்கத் தொடங்கினார், இரண்டாவது சப்தரிஷி மண்டலம், விண்மீனுக்குப் பின் விண்மீன், தூய தவத்திலிருந்து வார்க்கப்பட்டவை. புதிய இந்திரனையும் படைப்பேன், அல்லது புதிய சொர்க்கத்தை இந்திரனே இல்லாமல் விட்டுவிடுவேன் என்று அறிவித்தார், அதற்குள் தேவர்களுக்கு உண்மையிலேயே அச்சம் வந்துவிட்டது.
அவர்கள் இறங்கி வந்து பேரம் பேசினார்கள். கூடிய உடன்பாடு இதுதான். புதிய விண்மீன்கள் இருக்கும், என்றென்றும் ஒளிர்ந்துகொண்டே இருக்கும், ஆனால் சூரியன் செல்லும் பாதைக்கு வெளியே. திரிசங்கு அவற்றின் நடுவிலேயே இருப்பான், தலை கீழாக, இப்போது அவனும் ஒரு விண்மீன்தான். விழவும் மாட்டான், உள்ளே புகவும் மாட்டான். விசுவாமித்திரர் ஒப்புக்கொண்டார், செலவழிந்துபோன தவத்தால் இதற்கு மேல் தாங்க முடியவில்லை. விண்மீன்களைப் படைத்ததில் நூற்றாண்டுகளின் சாதனை அவரிடமிருந்து வெறுமையாகிவிட்டிருந்தது, அந்த மெல்லிய சேமிப்பை மீண்டும் முதலிலிருந்து தொடங்க மேற்கு நோக்கிச் சென்றுவிட்டார்.
நடுவே நிற்கும் மனிதன்
அவன் இன்னும் அங்கேயே தொங்குகிறான். இதுவே முடிவு, இதை முடிவு என்று சொல்ல முடிந்தால். தென்னிந்தியாவின் விண்மீன் பார்ப்பவர்கள் பிற்காலத்தில், அடிவானத்தருகே சாய்ந்திருக்கும் சிலுவை வடிவ விண்மீன் கூட்டத்தைச் சுட்டிக்காட்டுவார்கள், அதுவே அவன் என்று சிலர் சொல்கிறார்கள், விசுவாமித்திரர் அவனுக்காகப் படைத்த விண்மீன்களின் நடுவே தலைகீழாய்த் தொங்கியபடி.
கதை மூடுவதற்கு முன் ஒன்றைப் பாருங்கள், இந்தச் சண்டை உண்மையில் எதைப் பற்றியது என்று, ஏனெனில் திரிசங்குவைப் பற்றியது அல்லவே அல்ல. வசிட்டர் தாம் காத்த ஒவ்வொரு விதியின்படியும் சரியானவரே, அணுவளவும் அசையவில்லை. தன் சம்பாத்தியத்துக்கு அப்பால் ஏதேனும் இருக்கும் என்பதை விசுவாமித்திரரால் ஏற்கவே முடியவில்லை, பாதியளவு நிரூபித்தும் காட்டினார். மரபின் இரு மாபெரும் பிடிவாதங்கள் ஒரு மனிதனின் விருப்பத்தின் மேல் மோதிக்கொண்டன, அந்த மோதலின் விலையை இருவருமே கொடுக்கவில்லை. விலை முழுவதும் நடுவே நின்ற மனிதன் மேல் விழுந்தது.
இந்தியாவின் மொழிகள் அவனை அன்றிலிருந்து வேலையில் வைத்திருக்கின்றன. தமிழில், முடியவும் முடியாமல் விடுபடவும் முடியாமல் நடுவே தொங்கும் நிலையை இன்றும் திரிசங்கு சொர்க்கம் என்கிறார்கள். எந்தக் கட்சிக்கும் பெரும்பான்மை இல்லாத அவையையும் அப்படியே சொல்வதுண்டு. இந்த மரபுத்தொடரே கதையின் உண்மையான நினைவுச்சின்னம், ஒரு உலகம் திருப்பி அடித்த பின், இன்னொன்று கையை விட்ட பின் எழும் அந்தத் துல்லியமான உணர்வின் பெயர்.
பழைய கதைசொல்லிகள் இந்தக் கதைக்கு இறுதி வரி தருவதில்லை, ஏனெனில் இது முடியவில்லை. தெளிந்த இரவில் அவர்கள் தெற்கை நோக்கி விரலைச் சுட்டுகிறார்கள், அவ்வளவே.